Zondagochtend, 4u35, ergens in Brussel. “Ik sta aan de bushalte tegenover de politiecontrole. Zien jullie mij?” “Nee. Wij staan aan de hoofdingang van de metro. Sta ja aan een gebouw met veel glas?” “Nee, aan een kruispunt met een tankstation.” Twee berichten en drie telefoontjes later vinden we elkaar terug in het donker. Ashleigh geeft mij een klein potje met een deksel op. Koffie! Met een slaperige hond en een auto vol snacks vertrekken we naar de Ardennen om daar bij zonsopgang foto’s te maken. Wat volgde heeft geen woorden nodig.

Leave A

Comment