Wie?

Elke Van den Ende. Geboren in 1988 maar toch eerder kind van de jaren ’90. Brusselaar. Woorddanser en beeldenjager.

 

Sinds wanneer?

Praag, 2005. We zijn op schoolreis in de stad van honderd torens en ik loop rond met de fototoestellen van twee klasgenoten. Win-win: ik, te berooid om een eigen toestel te kopen, mag naar hartelust foto’s maken. Zij krijgen nadien foto’s van Praag in volle lentepracht zonder een vinger uit te steken. Vijf jaar later – nog steeds platzak als laatstejaars student geschiedenis – probeer ik de spiegelreflex van mijn liefje uit. Hij moet mij afleiden met een dampend stuk pizza om zijn geliefde Canon terug te krijgen. Mijn eerste echte loon geef ik uit aan twee dingen: een reis naar Italië en een eigen camera. (Nadien wacht ettelijke lonen een gelijkaardig lot.)

 

Vele foto’s later, in 2014, vraagt een collega of ik haar huwelijk wil fotograferen. De verdoken romanticus in mij hapt toe. Ik stort me op huwelijksfotografie, op mijn manier. De versleten clichés schuif ik opzij voor memorabele momenten, het intieme, het verrassende. Sindsdien heb ik spontane flamencodansen vastgelegd; getuigen met de slappe lach; een Ierse familietak die de hele zaal voorgaat in het zingen van oude liefdesliedjes; een ontroerde oma die verrukt in haar handen klapt bij het zien van de bruid. Iedere trouw is een safari, en ik een dankbare ontdekkingsreiziger op fluwelen voeten.

 

En daarbuiten?

De tijd die ik niet achter mijn camera of bureau doorbreng, spendeer ik aan concerten, charmante boekenwinkels en zoektochten naar de beste chai latte van de stad. Je kan me ook gelukkig maken met overvloedige zeevruchtenschotels, het gekwetter van zomerterrassen en trektochten die eindigen met een goede fles wijn. Maar net zo lief bouw ik een fort van dekentjes op mijn zetel, om met koekjes binnen handbereik oude Italiaanse films, afleveringen van Sherlock, of beduimelde Kundera’s te verslinden.