Hanne en Koen waren zo geestig en ontspannen toen we elkaar ontmoetten dat ik meteen het gevoel had: dit wordt in de eerste plaats een geweldig leuke trouw, een trouw die Antwerpen op stelten zal zetten. En inderdaad: de dag was van ‘s ochtends tot ‘s avonds gevuld met pretoogjes en lachsalvo’s. Met armen vol ballonnen vertrok het feestgezelschap te voet naar het districthuis van Berchem. Na de ceremonie – de trouwzaal had nog nooit zo vol gezeten, verklaarde de schepen verbaasd – vormde zich een vrolijke stoet richting Frans van Hombeeckplein, waar Jean & Pierre de champagne koud hadden staan in hun o zo mooie Caravanbar. (Dit sympathieke duo zorgde ‘s avonds trouwens ook voor een swingend feest. Multitalenten!)

Na de receptie en een lunch en petit comité wandelden we samen naar het Grand Café De Singel voor een uitbundig avondfeest. De speeches ‘s avonds waren bij de mooiste momenten van de dag. Toespraken van ouders laten mij nooit onberoerd. Ze schetsen een beeld van de trouwers als kleine ukjes, halen de leukste (ahum, gênantste) jeugdverhalen boven en weten de aanwezigen altijd te vertederen. Wat me opvalt is dat de mama’s doorgaans erg nuchter en grappig zijn, en – zeer onstereotiep, wat het des te liever maakt – het de papa’s zijn die het op een gegeven moment te kwaad krijgen. “Waarom eigenlijk nog trouwen in deze tijden? Als je al jaren samen bent, een huis hebt verbouwd en twee mooi dochters hebt rondrennen?” vroeg de papa van Koen op het einde van zijn speech. En zijn stem brak een beetje toen hij zelf het antwoord gaf: “De enige reden die ik mij kan indenken is dat jullie elkaar heel erg graag zien.” Amen.

Leave A

Comment